06b0c3a2

Ken je Angst(en)

Sun, 31 Aug 2025 18:49:38 GMT

Ken je Angst(en)

Als je iemand zoekt om je angsten mee te onderzoeken, neem dan even contact met me op.

De plek waar ik aan het logeren was is bij HappyPlace in Langbroek. De eigenares heet Miranda Radstaat en haar stichting is The Happy Horse Kidsfoundation . Echt even de moeite waard om haar site te bezoeken!

All you need is Love

Mon, 19 May 2025 11:03:13 GMT

Een verhaal over Liefde

‘Je moet schrijven’, zei ze. Ja, dat weet ik. Of dat voel ik ook. Al een tijdje. Maar ik schrijf niet. Af en toe een aantekening, een gedachte en soms een boodschappenlijstje. Er zijn verhalen in mij die eruit willen. Die geschreven willen worden. Die misschien wel geschreven moeten worden. Of die allang geschreven zijn en alleen nog letters nodig hebben. Losse verhalen die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hebben maar toch helemaal in elkaar verweven zijn.

Die verhalen gaan over liefde. Eigenlijk gaan ze zelfs over Liefde. Dat is misschien wel het oudste verhaal. Door miljoenen al verteld in heel veel verschillende talen, woorden, zinnen. Met perspectieven, concepten, ideeën. Mijn verhaal gaat ook over Liefde. De alles omvattende, scheppende, vernietigende kracht van Liefde. Waar tijd en ruimte geen plek hebben. Waar een verhaal geen woorden heeft, alleen bewegende energie in kleur en geluid. Een soort gouden hmmmmmmm. Een in- en een uitademing. Eén tegelijk. Alles tegelijk.

Er zijn er die zeggen dat er verschillende soorten ‘liefde’ zijn. Het soort dat je kan voelen voor een kind, het soort dat je kan voelen voor een partner, voor een vriend of vriendin, voor een dier, voor een plant of voor een gebakje. Dat is niet het soort waar dit over gaat. We hebben als mensen vaak de neiging om zaken te categoriseren. In een hokje met een label erop. Dan blijft het overzichtelijk. Behalve de hokjes en de labels houden we ook van lineaire en hiërarchische processen. Dus een stapel dozen met een sticker erop wat het is en dan ook nog geplaatst in volgorde van belangrijkheid. Het liefst de belangrijkste doos boven op. Ons ‘systeem’ raakt vaak ontregeld als er gerommeld wordt met de dozen, als er dingen voorkomen die niet in één doos passen òf als we geconfronteerd worden met zaken die alle dozen overstijgen. Hoewel er mensen zijn die voor die zaken ook een doos hebben; een grote doos met ‘spiritualiteit’ op het label. Wellicht zwevend boven de andere dozen. Maar nog steeds in een doos.

Ik begon een half jaar geleden aan een coach traject, met de passende titel ‘This is it`. Ik ben al jaren en jaren ( dat heb je met mensen van een zekere leeftijd ) bezig op het vlak van zelf ontwikkeling, ontplooiing , studie en de Zoektocht naar.... ja, naar wat eigenlijk? Geluk, Voldoening, Perfectie, Kennis, Rijkdom, Verlichting ? Ik heb gelezen, gebeden, gemediteerd, nog meer gelezen, geleerd, diploma`s gehaald, certificaten gehaald, nog meer gelezen, nog meer gemediteerd. En elke stap die mij vooruit leek te brengen bracht me tegelijkertijd 2 stappen achteruit. Ik ging leren over verschillende systemen ( reiki, mindfulness, NLP, chakra's, neuro wetenschappen, religies, filosofieën etc.) om met mijn eigen systeem te kunnen werken. Ik wilde ook ALLES doen om zelf een goede coach te kunnen zijn maar al gauw kwam ik er achter dat hoe meer ik leerde, hoe minder ik leek te weten en hoe onzekerder ik werd. Tevens kwam de realisatie dat ik eigenlijk diep van binnen aan het proberen was om een ‘goed mens’ te zijn. En het schokkende inzicht dat ik mezelf blijkbaar niet zag als een ‘goed mens’ en dat mijn zoektocht me steeds verder daarvan af had gebracht. ‘This is it’ beloofde dat ik na het traject op kan houden met zoeken, dat ik beter bij m'n intuïtie kan, dat ik rust heb en zelfvertrouwen om mijn eigen krachten te zien, voelen en er naar te gaan leven.

Gister had ik mijn op één na laatste sessie. Janneke zei; ‘je moet schrijven’.

Het traject is zo transformerend gebleken. Er is niks lineair aan dit traject. Geen dozen met labels. Geen hiërarchische toestanden. Elke sessie is een verklaring van Liefde. Liefde met een hoofdletter. De Liefde die schept en ook vernietigt. De Liefde die licht is en ook ruimte heeft voor schaduw. Liefde die mijn hart verwarmt en mijn vlam heeft aangestoken. Liefde die me vasthoudt én die me een welverdiende trap onder m`n kont geeft. Ik zou willen zeggen dat ik nu nergens ‘meer last van heb’, dat alles aan mijn lijf perfect werkt, dat er bakken met geld binnenkomen en dat er alleen nog maar goede dingen gebeuren in mijn leven. Dit is natuurlijk niet helemaal waar. Er zijn nog steeds onderwerpen die mijn aandacht nodig hebben en er zijn altijd emoties die gevoeld mogen worden. Ik denk zelfs dat er een relatie is tussen de hoeveelheid Liefde (= Licht ) die je kunt houden in je systeem en de schaduw die dat automatisch met zich mee brengt. Wat is dan het grootste verschil?

Ik ben gestopt met zoeken. Ik voel dat ik een ‘goed mens’ ben met een prachtige ziel en een unieke expressie van deze ziel. Ik voel dat ik te groot ben om in een doos te stoppen en dat de letters van het alfabet niet toereikend zijn om er een passend label op te plakken. Ik voel dat ik een magische schepper ben van mijn eigen realiteit en op de plek waar heel veel Angst huisde, is nu een Gouden Hart aanwezig. Ik voel Liefde. Heel veel Liefde.

En ik heb geschreven.

Onderweg naar

Tue, 29 Apr 2025 09:54:02 GMT

Reis verhalen vertellen

Ik schrijf deze blog vanuit de auto. We zijn onderweg naar Wenen waar we een weekend lang (rollerskate) training gaan geven.

In de auto lees ik een boek van Jean Shiboda Bolen. (Op weg naar Avalon, een pelgrimstocht) Ook zij was onderweg. Niet alleen letterlijk, op een pelgrimstocht naar Canterbury waar het mythische eiland van Avalon zich zou bevinden, maar vooral ook metaforisch onderweg. Ze beschrijft in het boek de betekenis van de Godin die 'terugkeert' in ons allemaal. Voor mij een boek dat de waarde van de vrouwelijke energie in onze huidige maatschappij benadrukt. De waarde van de vrouw in elke fase van haar leven. Maar dat is voor een andere blog��

Dit is een blog over 'op reis zijn' en het vooral over het verhaal over deze reis. Jouw leven is een reis. Een reis van geboorte naar dood, van het lichaam. En, afhankelijk van je overtuiging, ook een oneindige reis van de ziel. Ik vind dat een prachtig idee. Jouw ziel; een unieke stroom van bewustzijn, die zich al eons manifesteert in allerlei vormen en op allerlei plekken in het universum.

Altijd onderweg; met missie maar zonder einddoel.

Al zolang er mensen zijn worden deze reizen doorgegeven middels verhalen. Nog voor het geschreven woord zaten mensen bij elkaar rond een vuur en deelden verhalen over goden, sterren, de jacht. Tenminste, dat stel ik me zo voor.

Het horen of lezen van het verhaal van een ander kan heel helend zijn. Verhalen waarin mensen hun angsten overwinnen, mooie lessen leren, heldhaftige dingen doen of juist een gewoon leven leiden. Mensen hebben de unieke gave zich te kunnen inleven in de verhalen van anderen en op die manier te leren van de lessen geleerd door de helden in het verhaal.

'Leren by proxy'

De term "by proxy" betekent letterlijk "door een tussenpersoon" of "via een ander". In dit geval is het verhaal van de ander de "tussenpersoon" waardoor jij een les leert of een inzicht verwerft, zonder die ervaring zelf direct te hoeven doormaken.
Het is een krachtige manier van leren, want het stelt je in staat om te profiteren van de successen en fouten van anderen, hun perspectieven te begrijpen en je eigen kijk op het leven te verrijken. Het is alsof je een virtuele reis maakt door iemands leven en bagage verzamelt voor je eigen tocht.

Je eigen leven is net zo goed een verhaal wat verteld mag worden. Belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen vormen jouw persoonlijkheid en geven jou steeds nieuwe kansen om te leren en te ontwikkelen. Hierdoor verruimt je bewustzijn wat mijns inziens de missie is van je prachtig oneindige ziel.

Ik ben nog steeds in de auto onderweg naar Wenen. We gaan daar twee dagen rollerskate training geven. Ik bedenk me nu, terwijl de Duitse bergen groots poseren langs de snelweg, dat wij daarheen gaan om onze verhalen te delen. Wat we geleerd hebben door wie we zijn en wat we meemaken. We delen niet alleen rollerskate technieken, we delen vooral de skills die we hebben omdat wij zijn wie we zijn. We delen waar we vandaan komen en dat wat ons heeft gevormd middels het verhaal van, in dit geval een rollerskate seminar. Doordat we die verhalen vaak en op veel verschillende manieren vertellen, vaak ook in verschillende talen, zijn ze goed geïntegreerd binnen mijn systeem.

Ik leer veel over mijzelf en anderen als ik mijn (letterlijke en figuurlijke) reis bewust beleef en de belangrijke momenten veranker in mijn zijn.
Ik kom na elke reis thuis als een ander persoon. Elke reis, of het nu fysiek of metaforisch is, leidt onvermijdelijk tot een vorm van transformatie. Je stapt nooit precies dezelfde persoon terug als degene die vertrok.

Die verandering kan subtiel zijn, een verschuiving in perspectief, een nieuw inzicht, of een diepgaande herziening van je waarden en overtuigingen. De confrontatie met nieuwe omgevingen, ideeën, en uitdagingen daagt je uit, verbreedt je horizon en laat onvermijdelijk sporen na.

Jean Shinoda Bolen haalt aan het eind van haar boek een passage uit de allegorische fabel Crow and Weasel van Barry Lopez aan. Crow en Weasel zijn 2 vrienden die na een lange reis op weg naar huis Badger ontmoeten. Zij vertelt hen dat niet de reis maar juist het verhaal belangrijk is. En waarom:

" De verhalen die mensen vertellen bieden hen vaak bescherming. Bereiken je verhalen, zorg er dan goed voor. En leer om ze weg te geven wanneer iemand ze nodig heeft. Soms heeft iemand een verhaal harder nodig om in leven te blijven dan voedsel"

Ook jouw leven heeft een verhaal. Een verhaal met jou als held. Onderweg naar een onbekende bestemming, onderweg met oneindig veel potentie en onderweg met als doel je bewustzijn te verruimen en je prachtige ziel te voeden. Jouw leven is een verhaal dat verteld wil en mag worden, niet alleen voor jezelf maar ook voor het geval iemand het hard nodig heeft.

Kijk even bij de Hero`s Journey! een interessante sessie die je kan helpen met het vertellen van je eigen prachtige verhaal.

PFFFFFF...

Thu, 17 Apr 2025 10:27:44 GMT

Wat ik leerde van het bouwen van mijn website

Goh, dit klinkt alsof ik zojuist de bouw van een pyramide, in mijn eentje, met mijn blote handen heb afgerond. En zo voelt het ook, eerlijk gezegd. Ik had dit proces al eerder ondergaan, een aantal jaar geleden. Het ‘bouwen’ van mijn website. De eerste keer stond ik er anders in. Was ik eigenlijk alleen maar bezig met zo snel mogelijk de lucht in. Het idee dat als je op internet bestaat, dan moet het wel een echt bedrijf zijn. Zonder mijzelf te willen labelen, want dat blijft zo bij je hangen, vrees ik toch dat ik kwalificeer als een digibeet met een paar skills. Daarmee bedoel ik dat ik apps en programma`s die ik vaak gebruik vanaf een bepaald moment wel snap. Ik kan inmiddels wel een beetje overweg met Canva, ik begrijp hoe ik moet posten op Instagram en een mail versturen lukt goed.

Als het een beetje ingewikkelder dan dat wordt dan heb ik tijd nodig. Dat is meteen de eerste les;

1. Neem de tijd die je nodig hebt om iets te begrijpen. Laat je niet frustreren door wat je denkt dat je al had moeten kunnen.

Het programma dat mijn website host gebruikt kende ik niet. En eerlijk gezegd snapte ik het ook niet echt. Of, nou ja, echt niet dus. Door dat ik ernstig geïntimideerd was door het hele ding heb ik het lang uitgesteld voordat ik er mee begon. Dat is de tweede les;

2. Begin gewoon!! Ook al weet je nog niet precies hoe, zet een eerste stap. Het leren begint vanaf dat jij begint te bewegen.

Met heel veel weerstand en tegenzin ging ik aan de slag. En daar is nòg een les. En dat is in mijn geval wel meteen mijn grootste en tegelijkertijd bekendste thema. Weerstand. Wat betekent dat hier; in dit geval was ik veel aan het klagen over het programma en vooral over de mensen die het gemaakt hadden. ‘pff, dat hadden ZE toch wel anders kunnen doen’ en ‘tjonge, je moet hogere wiskunde gestudeerd hebben om dit te snappen’ of ‘ZE denken zeker dat ik niks beters te doen heb dan dit’.

Herken je er iets in? Dat je gewoon random mensen die je niet kent gaat beschuldigen van dingen die ze niet gedaan hebben? En dat je je dan allerlei dingen gaat afvragen die helemaal totaal niet relevant zijn? En dat dit je tegenhoudt om met een open mind en frisse moed te starten aan iets nieuws. Iets wat je misschien NOG niet kan maar wat je zeker iets gaat opleveren. Dat je eigenlijk al je macht en kracht weggeeft door je te focussen op dingen die buiten jouw invloed zijn en eigenlijk ook bijzaken. Het is een krachtige (niet helpende) strategie die je meestal onbewust inzet. In mijn geval om te vermijden dat ik iets ga doen wat ik misschien echt niet kan. Want dan is er dus bewezen dat ik ‘niet eens goed genoeg ben’ om mijn eigen website te bouwen. Nou, nou....

3. Wees bewust van hoe je weerstand zich manifesteert en ga er mee aan de slag. Niet door je ertegen de verzetten (want dat is nog meer weerstand) maar door je te beseffen wat er onder/achter die weerstand schuilgaat.

De weerstand blijkt dus een, niet zo effectieve, bescherming. Bescherming tegen eventuele teleurstelling of falen. Goed om te weten!

Ik bedacht me dat er misschien nog een optie is. Dat is dat het wel lukt. Dat ik, ondanks dat ik wat langer bezig, uiteindelijk een mooie website heb gebouwd. Eentje die leuk is om eens op rond te kijken en waar mensen al iets uit kunnen halen waar ze blij van worden. Een website die laat zien waar ik voor sta. Een website met een tof aanbod als je ook geïnteresseerd bent in zelfonderzoek en de beste versie van jezelf tevoorschijn wil laten komen. Een website met een aantal leuke werkboeken om te downloaden en zelfs een heuse oefening die je meteen inzicht geeft. Een website die mensen kan motiveren en inspireren om een stap te zetten richting minder stressen en meer flowen.

Nou, die website .. die is dus klaar! En ik ben er best trots op.

Lessen geleerd, website gebouwd... door naar de volgende uitdaging.

EGO

Tue, 15 Apr 2025 14:03:10 GMT

In gesprek met 'haar'....

'Haar' van wie we de naam niet noemen. Degene die zorgt voor gedoe. Degene met de grote mond. Zij die bang is. Zij die met doom en gloom komt en altijd een ‘oplossing’ heeft. Niet persé eentje waar we iets aan hebben trouwens. Zij die niet aarzelt om een ander te veroordelen en nog minder aarzelt om zichzelf te vernietigen. Zij die analytisch en berekend kan zijn én tegelijkertijd zonder enige kennis van zaken gewoon maar iets roept. Omdat ze graag gehoord wordt. Ken je zo iemand?

Denk dat we allemaal zo iemand kennen. Het gaat over je ‘ego’. Dat prachtige construct vol met overtuigingen, conditioneringen en behoefte aan bevestiging. Veel bevestiging. Constant. De hele dag door.

Het ego wordt gevormd door de betekenis en de waarden die je geeft aan gebeurtenissen in je leven. Je brein gebruikt deze om een soort maatstaf te creëren waarlangs andere gebeurtenissen gelegd worden. Dit werkt als een overlevingsmechanisme. Omdat je brein de neiging heeft negatieve gebeurtenissen beter te ‘onthouden’ zit er vooral angst, stress en beperkende overtuigingen opgeslagen. Je ego ( of je brein ) zal niet aarzelen om je de hele dag te helpen herinneren aan alle dingen die eventueel mis zouden kunnen gaan in de toekomst of al die dingen in het verleden die al mis zijn gegaan. Als jij dan ook nog gelooft dat je die stem bènt dan is er geen houden aan.

Dit is degene die tegen jou zegt dat je ‘het toch niet kan’ en dat ‘jij het niet verdient om..... ‘ Vul daar maar in wat je zelf denkt.

Ik vind haar heel vervelend. Mijn ego. Ik weet allang dat ik dat niet ben. Dat dat maar een deel is van mij. Een deel gevormd door mijn leven. Het deel dat ik altijd labelde als ‘mijn verstand’ die het dan vervolgens opnam tegen ‘mijn gevoel’.

Van de week stak ze ineens haar lelijke hoofd om de hoek. Ze vroeg zich hardop af wie ik toch wel niet dacht dat ik was? Ze lachte bijna om hetgeen waar ik de afgelopen jaren mee bezig ben geweest ihkv zelf ontwikkeling. Ontwikkeling van mijn Zelf. De innerlijke zachte stem. Die van m`n intuïtie. Mijn gevoel. Mijn grote Zelf. Hoe ik aan het leren ben om (meer) te voelen. Meer in mijn lijf te ‘zakken’ en van daaruit naar buiten te kijken. Niet met mijn fysieke ogen maar met mijn authentieke energie. Mijn ego was er klaar mee! Het werd gewoon tijd om te stoppen met dat wat zij labelde als dat `gekke gedoe` en weer aan het werk te gaan. En niet aan mijn droom werk maar terug naar een kantoor baan. Zoals ik altijd deed. Want dat is alles wat er voor mij inzit, gaf ze me giftig als encore.

Voorheen zou ik haar hebben weggeduwd en met kracht hebben tegengesproken. En die kracht is waarschijnlijk een ander deel van hetzelfde ego die zich superieur voelt in haar spiritualiteit. Op die manier ben ik mijn ego blijven voeden. Nu ging het anders. Ik dacht aan wat ik mijn kids die week adviseerde over hoe om te gaan met de heftige emoties van mijn kleindochter van 4.

Ik zei; erken haar emoties, stuur haar niet weg, ga niet in op de inhoud van wat zij zegt maar heb ruimte en liefde voor haar, hou haar vast totdat de energie een weg heeft gevonden door haar heen. En dat heb ik gedaan. Met m`n ego. Ik heb met haar gezeten, naar haar geluisterd zonder oordeel, haar ruimte gegeven om te zijn, haar vastgehouden, ben niet op de inhoud van haar tirade ingegaan. En toen werd ze stil. Heel even. En kon ik haar zien. Echt zien. Dat deel van mij dat denkt dat ze de andere delen moet beschermen. Beschermen tegen de wereld en behoeden voor alles wat er mis kan gaan. Niet te groot worden, niet te klein blijven, geen risico`s nemen, niet heel gelukkig zijn, niet denken dat je alles kan, niet geloven in een magische wereld vol mogelijkheden maar je conformeren aan een lineare wereld zonder smaak.

Natuurlijk protesteert ze. Ze heeft jarenlang achter het stuur gezeten. Zij was altijd degene die de lakens uitdeelde en haar wil was wet. En alles wat ze zei werd door de rest als waarheid aangenomen.

Ze mag nog steeds meerijden. Nu wel op de achterbank. Ik kan haar goed gebruiken om deze wereld een beetje te navigeren. Deze persoonlijkheid is ook leuk en is er ook om lief te hebben. En als ze nog een keer briest dat ik ‘niet goed genoeg’ ben dan geef ik haar een aai over haar bol.

Authentiek zijn

Tue, 15 Apr 2025 13:26:48 GMT

Wanneer ben jij helemaal jij?

Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn op mijn werk ' zegt ze. 'Ze' is mijn cliënte. We noemen haar hier even Jacqueline. Dat is niet haar eigen naam trouwens.

Jacqueline is een jonge vrouw van eind 40 en door haar werkgever naar mij 'gestuurd'. Haar leidinggevende vindt dat Jacqueline niet 'lekker in haar werk zit' en dat 'het lijkt alsof ze niet gelukkig met haar werk is'.

Bij deze even een gratis tip voor leidinggevenden: probeer in de communicatie naar je werknemer zo duidelijk mogelijk te zijn in wat je verwacht en in wat je waarneemt. Benoem het gedrag wat je ziet in plaats van jouw eigen conclusie te noemen. Dus in plaats van : Jacqueline, het lijkt alsof je niet lekker in je werk zit' zeggen: Jacqueline, het is me opgevallen dat je de laatste tijd je deadlines niet haalt en dat je minder zegt tijdens overleggen. Wat is er aan de hand? Het komt toch nog redelijk vaak voor dat de medewerker na een gesprek verward achterblijft omdat de leidinggevende blijkbaar niet duidelijk was.

Terug naar het moment dat Jacqueline bij mij is. Ze wil graag zichzelf kunnen zijn, zegt ze. Ze heeft nu het idee dat zij zich constant aan moet passen aan haar collega's. Dit vindt zij heel vermoeiend. Haar collega's zijn over het algemeen jonge mannen. Door de (technische) aard van haar beroep werkt ze voornamelijk tussen de mannen. Ook haar leidinggevende is een man. Zij geeft aan dat er sprake is van een 'mannen cultuur'. ( bij uitvragen bedoelt zij: de manier van communiceren bijvoorbeeld tijdens overleggen en de voornamelijk taakgerichtheid van het team) Uiteraard is dit een generalisatie die niet voor alle leden van het team geldt en zeker ook niet voor alle mannen. Echter omdat ik met Jacqueline werk ga ik hier uit van haar beeld van de wereld.

Weer terug naar Jacqueline die aangeeft dat zij zich niet gehoord en gezien voelt op haar werk. Tevens heeft zij niet het idee dat haar collega's haar waarderen voor wie ze is én dat ze niet het gevoel heeft dat ze zichzelf mag zijn. Als ik vraag of zij dit gevoel ook buiten haar werk ervaart begint ze heel hard te huilen.

"Ja", snikt ze. "Eigenlijk weet ik helemaal niet wie ik zelf ben. Ik zeg steeds dat ik graag 'mezelf' zou willen zijn. Ik las een artikel waarin stond dat 'Authentiek zijn' maakt dat je gelukkiger bent, dat je meer zelfvertrouwen krijgt en dat je betere keuzes voor jezelf kan maken. In dat artikel ging het over je absolute zelf kunnen zijn, zonder maskers of verschuilen achter de verwachting van anderen. Het sprak me zo erg aan maar ik voelde me meteen overal tekort schieten (wat trouwens een ander programma is waar we ook aan gewerkt hebben; Jacqueline had vaak het idee dat zij tekort schoot) omdat ik eigenlijk geen idee heb wat ze precies bedoelen" snikte ze verder.

Na het lezen van het beruchte artikel realiseerde Jacqueline zich op eens dat zij zich heel vaak aanpast aan andere mensen, dat zij het moeilijk vindt om te voelen wat zij eigenlijk voelt, laat staan dat zij het kan overbrengen aan een ander. Haar hele leven heeft ze 'keurig' gedaan wat van haar verwacht werd. Eerst door haar ouders, daarna op school, in haar studie, haar huwelijk en ook op haar werk.

Haar eigen ik zat verborgen onder vele lagen van verwachtingen van anderen en maatschappelijke normen.

Ik laat haar eerst even huilen. Huilen om haar machtige, prachtige, magische 'zelf' die ergens diep van binnen wacht op haar bevrijding. Dan vraag ik haar wat zij zou doen als ze morgen wakker wordt als de meest authentieke persoon op aarde.

Ze kijkt me aan en begint keihard te lachen. "Dan slaap ik uit, laat ik iedereen zijn eigen ontbijt maken en ga ik naar de kapper om mijn haar roze te verven!" zegt ze lachend. "Dat heb ik altijd al willen doen".

De maanden er na gaan we serieus aan de slag. We gaan eerst samen kijken naar de waarden die voor Jacqueline belangrijk zijn.

Een waarde is iets wat men belangrijk vindt om naar te leven. Er zijn zgn. intrinsieke waarden en ook instrumentele waarden. Een intrinsieke waarde is iets wat belangrijk is als doel op zich. Bijvoorbeeld; geluk. Een instrumentele waarde streeft een ander hoger doel na. Dus iemand kan bijvoorbeeld zeggen dat ‘hard werken’ een waarde is. Dit is meestal om geld te verdienen (hoger doel) en ‘geld verdienen’ op zich kan ook een instrumentele waarde zijn. Door veel geld te verdienen kun je bijvoorbeeld `vrijheid` ervaren. Het achterhalen van de persoonlijke waarden van iemand geeft veel informatie over wie hij of zij is.

Ook ga ik met haar actief op zoek naar die momenten in haar leven waar ze zich wel helemaal zichzelf voelde en halen we daar een aantal hulpbronnen op die zij desgewenst kan inzetten. We oefenen met lastige gesprekken voeren. We oefenen met 'grenzen voelen'. We veranderen de belemmerende overtuigingen die Jacqueline heeft in versterkende gedachten en we nemen op een mooie manier afscheid van de 'oude' Jacqueline. De vrouw die altijd braaf gedaan heeft wat ervan haar verwacht werd en nooit haar haar een gekke kleur verfde. Dat is de vrouw die haar op dit punt heeft gebracht. Daar mag zij trots op zijn. En ze kan haar met liefde hier laten.

Authentiek zijn is geen statisch ding. Niet een doel wat je haalt en dan ben je het. Het is een proces van zelfbewustzijn en reflecteren. Van naar binnen gaan en eerlijk zijn over wat daar aan de hand is. Van constant blijven voelen en herijken of jij wel bent wie je bent en of je wel doet wie je bent. Of je ondanks andere regels of normen toch kiest voor jezelf. En als je dat eens niet doet, hoe dat dan komt.

Authentiek zijn is de moed hebben om jezelf te zijn ondanks angst voor afwijzing of verstoting.

Ik weet niet precies welk artikel Jacqueline gelezen heeft. Het heeft haar in ieder geval wakker geschud. Laatst kwam ze voor een laatste sessie. We hebben een paar maanden samen gewerkt en het is tijd om afscheid te nemen. Ik zie een hele andere vrouw dan degene die een paar maanden geleden schuchter m'n kantoor in kwam. Jacqueline werkt nog steeds in dezelfde baan tussen dezelfde mannen. Ze voelt zich alleen niet meer hetzelfde. Ze heeft gemerkt dat haar collega's haar juist waarderen om de andere energie die zij brengt. Ze durft nu veel meer haar eigen ideeën te laten horen en ze is minder bezig met de mening van andere mensen. Ze voelt zich veel beter en dat straalt ze ook uit.

Ze heeft ook een roze pluk in haar haar. Helemaal roze durfde ik toch niet, zegt ze lachend...Maar het begin is er ♥️

Balans of Veerkracht

Tue, 08 Apr 2025 13:13:30 GMT

Van Disbalans naar Veerkracht

‘A man walking is never in balance but always correcting imbalance’ , Gregory Bateson

Een prachtige quote die een diepere betekenis heeft dan je misschien op het eerste gezicht zou denken. Als je het letterlijk leest dan staat er eigenlijk dat lopen niet een staat is van perfect evenwicht maar juist een dynamisch proces van steeds jezelf verplaatsen en heel even uit balans brengen. Je gaat met je gewicht van links naar rechts en tegelijk van voor naar achter. Elke keer komt een voet even los van de grond en is er sprake van een kortstondige disbalans. Door de voet dan weer neer te zetten corrigeer je dat korte moment van uit balans zijn en zo beweeg je vooruit. Je lichaam zorgt onder andere door het aan en ontspannen van allerlei spieren dat je stabiel blijft. Er vinden ook in je brein bepaalde processen plaats die waarnemen waar je je bevindt en hoe veilig de ondergrond is.

Deze processen en de correcties op de korte momenten van disbalans gebeuren meestal onbewust. Het is een dynamische dans tussen bijna vallen en je zelf weer opvangen.

Als je deze theorie toepast op andere gebieden in je leven dan zul je merken dat vooruitgang en beweging eigenlijk altijd een proces is van aanpassingen doen op de korte en de lange termijn. Wat kun je direct doen om niet te stagneren in je proces (hoe blijf in balans op het moment zelf) en wat vraagt dit op de lange termijn van je (hoe veerkrachtig ben je).

Het gaat er dus niet om dat je altijd evenwichtig en in perfecte balans bent maar het gaat over hoe je omgaat met korte of lange verstoringen van die balans. Hoe ga je om met die momenten die je kort laten struikelen of je zelfs helemaal ten val brengen. Veerkracht kun je oefenen. Het is een spier die je kan trainen net zoals je je biceps traint. Hoe doe je dat dan?, hoor ik je vragen.

In mijn optiek begint dat met bewust zijn van wat er in jouw binnenwereld gebeurt. Kun je objectief waarnemen wat je status quo is? Ben je je bewust van de waarden die jouw drijven? Weet je wanneer je getriggerd wordt? Ken je je angsten? Je vaardigheden? Kun je zien op welke momenten je uit balans bent/raakt?

Als je meer wilt leren over je eigen binnenwereld kun je dit gratis werkboek downloaden . Hier staan een aantal interessante oefeningen in die jouw direct inzicht kunnen geven.

Als je weet wie je bent en wat er van binnen plaastvindt kun je jezelf gaan ‘trainen’ door bijvoorbeeld bepaalde confrontaties aan te gaan die je normaal zou vermijden, door iets te ondernemen waar je angstig voor bent of door eens flink wat fouten te maken ( als je daar normaal gesproken niet van houdt) Al deze zaken zou je normaliter als vervelend ervaren en boven aan je lijstje van ‘dingen waar je geen zin in hebt’ zetten maar juist deze dingen kunnen je leren om veerkrachtig te worden.

Hoewel balans en veerkracht twee verschillende begrippen zijn, zijn ze in mijn realiteit nauw verbonden.

Zowel in mijn coach praktijk als ook bij het geven van rollerskate trainingen – en uiteraard ook in mijn eigen leven – is balans een belangrijk onderwerp. Tijdens de rolschaatstrainingen leren wij hoe je zo goed mogelijk kunt blijven staan (hoe je in balans blijft). We leren je hoe je je lichaam kunt trainen/gebruiken om een optimale balans te creeeren op het moment dat je aan het rolschaatsen bent. Omdat rolschaatsen niet makkelijk is, kan het leerproces frustrerend zijn en gepaard gaan met (soms letterlijk) vallen, het bereiken van plateaus en lange uren oefenen. Hier komt dan ook je veerkracht om de hoek kijken. Hoe ga jij om met een balansverstoring; sta je op en rol je verder? Ga je eerst je wonden likken ? of stop je helemaal?

Er is niks ‘goed’ of ‘verkeerd’ aan bovenstaande voorbeelden. Het is fijn om je bewust te zijn van de mate van balans en veerkracht die je op een moment, in een bepaalde situatie hebt. En zoals ik voorheen al stelde; het is een spier, die je kunt trainen. En het goede nieuws is; de veerkracht is overdraagbaar naar andere gebieden in je leven. Door veel te vallen en weer op te staan zul je vertrouwen krijgen in jouw eigen (veer)kracht! Dit is op je rolschaatsen waar maar dat geldt ook voor de rest van je leven.

Wil je meer weten over in balans blijven op je rolschaatsen, kijk dan even hier.

Als je het fijn vindt om meer inzicht te krijgen in jouw eigen balans of je wil wat hulp bij het versterken van jouw veerkracht dan kun je een afspraak inplannen of een vrijblijvend gesprek aanvragen.

Dansen met mijn Angst

Mon, 31 Mar 2025 11:54:29 GMT

Angst - wat doe ik er mee?

Ik kan wel 367 blogs schrijven over het onderwerp Angst. Met uitleg, tips, trucjes, methodes om er vanaf te komen, wat het veroorzaakt, de functie ervan etc. Als je Gemini Ai vraagt hoeveel artikelen er op internet te vinden zijn met als onderwerp Angst ( ik begrijp dat dat niet een hele slimme vraag is J) dan zegt Gemini; Het is onmogelijk om een exact aantal artikelen dat hierover gaat te geven. Maar het is veel.

Afhankelijk van wat jij ervaart als jouw probleem ga je waarschijnlijk op zoek naar verlossing ervan. En dan weer afhankelijk van waar jouw interesses zijn, wat jouw overtuigingen zijn en hoe jouw algoritme eruit ziet krijg je antwoorden.

Er blijken een aantal angsten aangeboren te zijn. Ontstaan toen we nog een klein brein hadden en diepgeworteld in onze evolutie. De theorie is dat deze angsten ons geholpen zouden hebben te overleven. De angst voor vallen en de angst voor harde geluiden zijn de meest prominente. Maar ook angst voor het donker en angst voor spinnen en slangen worden genoemd. Dat wil niet zeggen dat iedereen ook deze zelfde angsten als zodanig voelt. Negatieve ervaringen vergroten al aangeboren angsten en positieve ervaringen verkleinen deze.

Kortom er is een zee van informatie en als je zoekt dan vind je vast iets. Daarom nu even iets anders;

In dit blog wil ik je graag laten zien hoe ik zelf een gesprek had met mijn eigen angst. Ik geloof niet dat er iemand is die nergens bang voor is. Dat wil niet zeggen dat je de hele dag opgekruld ergens in een hoekje moet liggen en je huis niet uitkomt. Ik heb het idee dat er onder elke beperking/uitdaging die wij voelen een angst is. Daar waar je niet ‘vrij’ bent is een angst aanwezig. Check maar eens bij jezelf wat dat voor jou betekent.

Vind je je baan niet leuk meer? Wat maakt dat je geen ontslag neemt? Heb je angst dat je niet kan rondkomen?

Ben je in een relatie die niet prettig is of ronduit slecht maar ga je toch niet weg? Ben je bang om alleen te zijn? Durf je niet voor je eigen welzijn te kiezen? Ben je bang wat mensen van je zullen denken?

Wil je niet op de foto bij een familiegelegenheid? Waarom is dat vervelend? Wil je niet dat mensen naar je kijken? Vind je jezelf niet interessant genoeg voor de foto? Wat maakt dat jij dat niet zo zijn en andere mensen wel? Vind je het spannend als je aandacht krijgt? Ben je bang voor kritiek? Bang voor afwijzing? Bang wat andere mensen van je denken? Dat je wordt afgewezen?

Zoals je ziet kunnen je met een beetje doorvragen rechtdoor naar wat je eigenlijke angst is op elk moment dat je je niet vrij voelt. In het boek ‘Solve for Happy’ van Mo Gawdat ( echt een aanrader!) omschrijft hij het principe van je zgn. Safe Model. Dat is je brein die om jouw kern angst(en) allerlei lagen van andere onnodige angsten aanbrengt zodat je niet wordt geconfronteerd met die grote angst(en). Je kent het vast wel dat jouw brein je 50 redenen geeft om iets NIET te doen waarvan je hart heeft gevoeld het graag te willen. Bijvoorbeeld; een andere baan, het verbreken van een relatie, verhuizen naar een ander land etc.

Nu ik; ik volg hier het stappen plan van Mo (Gawdat) om te testen of het werkt ..

Stap 1. Geef toe dat je bang bent . Ok..ik geef het toe; ik ben bang. Zo, dat is er dan uit. Ik merk dat ik heel hard aan het werken ben. Aan 43 dingen tegelijk. Nieuwe clienten werven, blogs schrijven, ideeen uitwerken voor cursussen en podcasts, mijn website opnieuw inrichten etc. Ik realiseerde me dat dit vooral voortkomt uit een angst. Waarschijnlijk de angst dat ‘het toch niet gaat lukken’. ‘Angst’ kan er op verschillende manieren uitkomen. In dit geval ziet het er bij mij uit als idioot hard werken.

Stap 2. Begrijpen wat angst is. Elke angst komt voort uit een geconditioneerde respons. Meestal geeft ons brein ons een gedoseerde hoeveelheid angst die net voldoende is om je niet helemaal vrij te voelen. Nooit. Ook al er is geen enkele acute reden voor deze angst. Zelfs wanneer er erge dingen in het verleden zijn gebeurd maar nu is het allemaal ok, doet je brein nog steeds de angst in meer of mindere mate. Afhankelijk van de context waarin je het voelt. Check. Dat snap ik. En dat weet ik ook. Tenslotte heb ik er op gestudeerd.

Stap 3. Benoem de angst. Ik heb de angst dat ik het misschien niet zal redden als zelfstandig ondernemer. En daar horen andere angsten bij; de angst voor falen maar ook de angst dat ik mezelf niet kan onderhouden. De angst dat ik m`n pas verworven vrijheid ( los van de 9 tot 5 rat race) verlies. Nu ik het intik ziet het er in eens heel echt uit ook. Het schijnt dat mensen vaak liever hun angsten ontkennen dan onder ogen zien. Dat begrijp ik nu goed.

Stap 4. Begrijp hoe je Brein z`n Angst spel speelt; je brein zal een heel logisch lijkend construct bouwen om te zorgen dat jouw echte angst en de pijn die daar onder huist te verbergen. In z`n puurste vorm is Angst een verdedigingsmechanisme tegen eventuele pijn. Jouw brein heeft als taak om jou te beschermen hier tegen of tijdig te waarschuwen zodat je de pijn kunt vermijden. Deze taak neemt jouw brein super serieus. Het geeft je gedachten en redenen om je in de angst te houden en zal ook op zoek gaan naar bewijs voor de validatie van wat je angst dan ook is. In mijn geval heb ik al 1000 gedachten gehad over wat er kan en zeker zal gebeuren als ik niet slaag als ondernemer. Waarom zou ik daar bang voor zijn? Omdat ik niet wil falen. Wat zou er erg zijn aan falen? Dan ben ik dus niet goed genoeg ( uiteindelijk is dit denk ik de moeder van alle angsten; NIET GOED GENOEG ZIJN) Mijn brein werkt overuren om mij allerlei voorbeelden uit het verleden te tonen waarin ik volgens haar ook beter had kunnen doen en ze schetst 100 mogelijke toekomst scenario`s die ook allemaal verkeerd eindigen.

5. Kijk je angst aan. Vaak denken mensen dat het erbij hoort. De manier waarop wij lijden door onze gedachten. En zoals ik al eerder stelde; het wegduwen van gedachten maakt dat ze erger worden. Hoe groter de weerstand, hoe erger de angst. Dus in plaats daarvan vraag ik mezelf;

Zijn de gedachten die ik heb altijd waar? NEE.

Ben ik nu ok? JA.

6. Dans met je angst ( mijn eigen vertaling en idee van deze stap) Wat is het ergst wat er kan gebeuren? Deze vraag wordt het ritme van deze dans. Als ik faal als ondernemer wat is dan het ergste wat er kan gebeuren? Ik dacht dat het ergste was dat ik uiteindelijk, bij het wegrestaurant met de gele M, mijn avondeten uit de prullenbak moest halen. Jaja, dat had mijn brein helemaal in haar eentje bedacht. Ik heb haar nog even haar gang laten gaan en toen de vraag gesteld; wat is realistisch gezien de worst-case scenario? Dat ik weer een baan zou moeten zoeken... en dan deze vraag; En wat dan nog? Ga ik dan dood? Is dat het einde van mij? Natuurlijk niet. Ik vind de gedachte niet fijn maar 1. Het is nu niet zo en 2. Het is nu niet zo J Hoe waarschijnlijk is het dat het gaat gebeuren? Geen idee, nu gaat het goed. En dan nu mijn favoriete vraag van allemaal; Wat kan ik er nu aan doen om dat scenario te vermijden? Blijven werken aan mijn ideeen, een stappenplan maken en efficient met mijn tijd zijn, vertrouwen hebben in mijn eigen kunnen en vooral blijven ademhalen! Kan ik ervan herstellen als het toch zou gebeuren ; JAZEKER! Wat zou er gebeuren als ik nu niks verander? De stappen die ik noem als acties die ik kan doen, die doe ik al. Dus ik hoef niks te veranderen. Ik mag wel een andere overtuiging hebben over mijzelf. Dat als ik niks zou doen dat ik dan nog steeds goed genoeg ben. En de laatste vraag; Wat is het best-case scenario? Wat als alles goed gaat en ik leefde nog lang en gelukkig. Dit is altijd de beste vraag om te stellen. Als ik me helemaal voor kan stellen hoe het is als ik een super succesvolle ondernemer ben, die een boek geschreven heeft, mooie cursussen geeft en honderden (of duizenden, want groot dromen mag) mensen heeft blij gemaakt en geholpen in balans te komen, dan weet ik waar ik het allemaal voor doe. En dan is het hebben van een beetje angst zo nu en dan niet erg.

Zoals je hierboven leest is er niet een kant en klare oplossing tegen angst. Het komt in verschillende vormen, hoedanigheden en het beweegt mee met jou, zodat het soms lastig te traceren en te identificeren is. Zelfs als het zich groots aandient in de vorm van paniekaanvallen kan het moeilijk zijn om de oorzaak te vinden en zal het onmogelijk lijken om ‘ermee te dansen’.

* Wil je eens samen kijken naar jouw angst mail me voor een vrijblijvend gesprek.

** Ik heb een (mini) cursus gemaakt voor mensen die angst hebben om te gaan rollerskaten maar dit toch heel graag zouden willen. In deze cursus ligt de nadruk op het identificeren van de angst en het oefenen met een aantal tools die je kunnen helpen de angst te minimaliseren, zodanig dat rollerskaten toch een optie wordt.